Kości

 

 

Wpływ zjonizowanej wody alkalicznej na tworzenie i utrzymanie tkanki kostnej

 

Rei Takahashi Zhenhua Zhang Yoshinori Itokawa (Uniwersytet w Kioto, Wydział Patologii i Biologii Nowotworów, Uniwersytet Prefektowany w Fukui)

Zbadano wpływ zjonizowanej wapniowo-alkalicznej wody na powstawanie i utrzymanie tkanek kostnych u szczurów. Przy braku wapnia w diecie nie zaobserwowano widocznego zwapnienia, przy czym widoczna była tylko formacja osteoidów. Uderzające różnice stwierdzono wśród grup, którym podawano dietę z 30% i 60% wapnia. Najmniej zaburzeń osteogenetycznych wykazywały szczury hodowane w zjonizowanej wodzie wapniowej. Tibia i humeri są bardziej podatne na niedobór wapnia niż femora. Wyniki te mogą wskazywać, że wapń w wodzie pitnej skutecznie uzupełnia osteogenezę w przypadku niedoboru wapnia w diecie. Badany jest mechanizm powstawania osteoidów, taki jak stopień wchłaniania wapnia z jelita oraz wpływ zjonizowanej wody pitnej alkalicznej wapnia na utrzymanie struktury kostnej w procesie starzenia się lub w warunkach niedoboru wapnia.

Osteoporozę, która ostatnio zwróciła uwagę opinii publicznej, definiuje się jako „warunki kruchości kości spowodowane zmniejszeniem ilości ram kostnych i pogorszeniem mikrostruktury kostnej”. Jednym z czynników przyczyniających się do powstania tego problemu jest nieprawidłowy metabolizm wapnia, który z kolei jest spowodowany niewystarczającym poborem wapnia, zmniejszeniem szybkości jego wchłaniania przez jelito grube oraz wzrostem ilości wapnia w wydzielinie moczowej. W normalnych warunkach, kości wchłaniają stare kości przez regularny metabolizm poprzez tworzenie osteoidów, aby utrzymać ich siłę i funkcję podtrzymującą. Staje się jasne, że przebudowa kości na poziomie tkanek przechodzi proces aktywacji, resorpcji, odwrócenia, syntezy macierzy i mineralizacji. Inną ważną funkcją kości jest magazynowanie minerałów, szczególnie poprzez koordynację z jelitami i nerkami w celu kontroli stężenia wapnia we krwi. Kiedy coś się dzieje z tym metabolizmem osteo, skutkuje to nieprawidłowymi zmianami morfologicznymi. W naszych analizach skupiliśmy się głównie na zmianach ilości kości w celu zbadania wpływu zjonizowanej wapniowo alkalicznej wody zjonizowanej na układ reakcji metabolizmu osteo i jego skuteczność. Czas konopi indyjskich badaliśmy jednak dogłębnie z punktu widzenia histologii. Innymi słowy, prowadziliśmy badania porównawcze zmian morfologicznych i kinetycznych osteogenezy, badając zjonizowaną wodą alkaliczną, wodą z kranu i roztworem mleczanu na szczurach.

Trzytygodniowe samce szczurów Wistar zostały podzielone na 12 grup pod względem warunków żywienia i wody pitnej. Pasza była przygotowywana z 0%, 30%, 60% i 100% normalnej ilości wapnia i była podawana swobodnie. Podano również trzy rodzaje wody pitnej, wody z kranu (woda miejska, około 6 ppm Ca), roztwór mleczanu wapnia (Ca=40 ppm) i wody zjonizowanej alkalicznie (Ca=40 ppm, pH=9, produkowanej przez elektrolityzator NDX 4 LMC firmy Omco OMC Co., Ltd.). Wagę szczurów, ilość wody pitnej i paszy oraz zawartość Ca w wodzie pitnej oznaczano codziennie. W 19. i 25. dniu badania do paszy dodawano chlorowodorek tetracykliny na 48 godzin w celu doprowadzenia jej stężenia do 30 mg/kg. W 30. dniu pobrano próbki krwi w znieczuleniu nembutalnym, a następnie pobrano piszczel, humer i kości udowe w celu sporządzenia próbek, które nie uległy odkleszczeniu. Ich warunki tworzenia się i rotacji osteoidów obserwowano przy użyciu plamy kostnej Villanueva i plamy goldner Villanueva.

Porównano trzy grupy, którym podawano różne rodzaje wody pitnej i taką samą ilość Ca w pożywieniu, aby stwierdzić, że nie ma istotnej różnicy w szybkości przyrostu masy ciała i wchłaniania paszy i wody pitnej. Alkaliczna grupa wody zjonizowanej miała znamiennie większą ilość kości piszczelowych i humeri o wyższym stężeniu wapnia w kościach.

W grupie 0% wapnia w paszy wystąpił drastyczny wzrost ilości osteoidów. Nie było większych różnic pod względem rodzaju wody pitnej. Do kości piszczelowej i humeru nie wprowadzono prawie żadnej tetracykliny, chociaż w ferorze stwierdzono niewielką jej ilość. W rezultacie osteogeneza posunęła się aż do tworzenia się osteoidów, ale było prawdopodobne, że jeszcze nie nastąpiło odkamienianie lub większość nowo powstałych kości została wchłonięta.

Jeśli chodzi o grupy 30 % i 60 % wapnia w paszy, zwiększenie powierzchni przyjmowania tetracykliny było bardziej wyraźne, z większą klarownością w porządku malejącym pod względem zjonizowanej wody alkalicznej, roztworu mleczanu wapnia i grup wody z kranu. Zwłaszcza w przypadku grupy wód z kranu zauważalna była nierównomierność pomiędzy obszarami poboru tetracykliny. W grupie 100% wapnia w paszy odnotowano poprawę w zakresie osteogenezy w porządku malejącym pod względem zasadowej zjonizowanej wody, roztworu mleczanu wapnia i wody z kranu. W każdym razie, tworzenie kości wydawało się być w dobrym stanie przy prawie normalnym poziomie.

Alkaliczną zjonizowaną wodę uznano za skuteczną w poprawie osteogenezy w warunkach niedoboru wapnia w paszy. Również stopień dysosteogenezy różnił się w zależności od regionu. Oznacza to, że kości piszczelowej i humeri charakteryzują się bardziej znaczącą dysosteogenezą niż femora.

Ponadto istnieje możliwość, że metabolizm osteo zmienia się w zależności od szybkości wchłaniania wapnia przez jelito, regulacji wypływu z nerek i funkcjonalnej regulacji tarczycy w obecności alkalicznej zjonizowanej wody. Obecnie badamy jego wpływ na stężenie wapnia we krwi. Badamy również, czy możliwe jest powstrzymanie zepsucia kości poprzez testowanie na szybko starzejących się modelach myszy.

Brak możliwości komentowania.